جمشید فرجوند فردا

فراهم كردن زمینه های یكسان برای استفاده همگانی از امكانات ملی، فرصت ها و منابع باید به نحوی باشد كه همه گروه های جامعه و در تمام نقاط كشور در حد نیازشان از آن بهره مند گردند و این شاید یكی از معناهای عدالت باشد و ساده ترین آن ،‌متاسفانه هنوز در استان كردستان، روستاهایی هستند كه از بسیار جهت مستعد بوده و هستند و امكانات اولیه آنها مایوس كننده است. روستای پیرتاج یكی از این روستاهای مستعد اما محروم. از پرجمعیت ترین روستاهای شهرستان بیجار، »برات قربانزاده« از شوراهای زحمتكش و پرتلاش این روستا وضعیت را چنین توصیف می كند:
دهستان پیر تاج با بیش از 450 خانوار و جمعیتی در حدود 2500 نفر كاملا به فراموشی سپرده شده است كه به هیچ وجه مستحق چنین بی مهری نبوده و نیست. وجود قطب اقتصادی كشاورزی و دامداری ، معادن غنی گچ، تاكستانهای فراوان، جوانان با استعداد و پتانسیل بالای منطقه، در صورت توجه و رسیدگی می تواند از مهاجرت روستاییان منطقه به شهر
جلوگیری كند و تازه باعث بازگشت عده ای هم كه براثر مشكلات مجبور به كوچ شده اند فراهم می شود، نبود پزشك عمومی برای جمعیت 11000 نفری ، نبود دندانپزشك و آب سالم آشامیدنی و آلوده بودن آن به طوری كه حتی برای دام ها و نباتات هم مضر می باشد! عدم دریافت شبكه ای تلویزیونی و برفكی بودن آن كه باعث از دست رفتن بینایی بچه ها هم شده است! قربانزاده با وجود تمامی این مشكلات باز هم از مشكل بزرگتری یاد می كند و می گوید:‌استاندارد نبودن جاده پیرتاج به بیجار باعث تصادف های متعدد و روزانه و مرگ و میر عزیزان منطقه شده است متاسفانه مكاتبات صورت گرفته نتیجه ای نداشته است با توجه به اینكه این جاده حدود سی روستا را به هم مرتبط كرده و تنها راه اصلی ارتباط با شهر است، روستای پیرتاج با غار مشهور »كتله خور« فقط شش كیلومتر فاصله دارد و اگر این مسیر درست شود می توان به راحتی شاهد خارج شدن این دهستان از بن بست بود. مردم شوق به زندگی خواهند یافت، جوانان با سایر اقوام ارتباط خواهند یافت، كسبه فروششان رونق خواهد گرفت. و حیاتی دیگر به كالبد روستا دمیده خواهد شد. دهستان پیرتاج در زمان جنگ و سازندگی هم حرفهای زیادی برای گفتن داشته است تمامی اهالی عضو گردانهای عاشورا هستند واین شاید در كشور كم نظیر باشد، تقدیم 35 شهید هم از دیگر افتخارات این روستا است. راستی اگر مسئولین راه و ترابری فقط یك بار مسیرشان از جاده بیجار - پیرتاج گذشته باشد اگر هم بخواهند نمی توانند این جاده را فراموش كنند. پیچ های بسیار خطرناك و آسفالتی كه بیشتر شبیه جگر زلیخا است با دست اندازهای فراوان می شود جور دیگری به این روستاها نگریست برای آدمهای زحمتكش و پرتلاش و كم توقع آنجاها كارهایی هم كرد و می شود مشكلات را دید و چشم ها را بست هر چند این چشمها باز هم كه باشند چیزی را نمی بینند، یادمان نرود پیرتاج هم جزیی از ایران است اگر هیچ امكاناتی هم نداشته باشد.